Sieć Gnutella
System:   
Nasza ocena:
Wasza ocena: zobacz
Ares |
BitTorrent |
DirectConnect |
eDonkey2000 |
FastTrack |
FreeNet |
Gnutella |
Gnutella2 |
ManolitoP2P |
Opis sieci:
Gnutella to w pełni zdecentralizowany protokół sieci P2P. Aby przedstawić działanie Gnutelli musimy sobie wyobrazić duży krąg użytkowników
(nazywanych węzłami), którzy zainstalowali programy-klientów Gnutelli. Programy-klienci przy pierwszym uruchomieniu muszą włączyć się do sieci
i znaleźć przynajmniej jeden z tych węzłów. Używa się do tego rozmaitych metod, między innymi uprzednio przygotowaną listę prawdopodobnie działających
węzłów dołącza się do wersji instalacyjnej programu, używa się serwerów Gwebcache w Internecie aby znaleźć węzły, lub wykorzystuje się IRC aby znaleźć węzły.
Jest prawdopodobne, że przynajmniej jeden węzeł (nazwijmy go B) będzie działał. Kiedy się z nim połączymy, węzeł B prześle węzłowi A własną listę działających
węzłów. Węzeł A będzie próbował się połączyć z węzłami, których listę dostał, a także z węzłami, których adresy otrzymał z dalszych węzłów, aż osiągnie pewną
pulę węzłów, go może być ustawione przez użytkownika. Klient bedzie utrzymywał połączenie z tą liczbą hostów, ale utrzymuje także listę węzłów, których jeszcze
nie sprawdził. (Odrzuca z listy węzły, z którymi próbował się bezskutecznie połączyć).
Gdy użytkownik A chce coś wyszukać, wysyła zapytanie do każdego z węzłow z którymi jest obecnie aktywnie połączony. Może się okazać, że niektóre z
nich już się rozłączyły z siecią, w takim przypadku użytkownik A próbuje się połączyć z węzłami, które zapisał jako awaryjne. Liczba węzłów z którymi jest
połączony dany użytkownik A jest zwykle całkiem niewielka (ok. 5), więc każdy z tych węzłów przekazuje dalej to zapytanie do tych następnych węzłów z którymi
jest połączony i tak dalej. W teorii, zapytanie dotrze do w koncu dotrze do każdego z użytkowników podłączonych do sieci Gnutella.
Jeżeli zapytanie da jakieś rezultaty, węzeł, który ma dany plik kontaktuje się bezpośrednio z użytkownikiem który wydał to zapytanie (którego adres
IP został zawarty w zapytaniu). Negocjują transfer plików i transfer się rozpoczyna. Jeśli więcej niż jedna kopia tego samego pliku zostaje znaleziona,
wyszukujący może wykonać tzw. swarm download - ściągnięcie kawałków pliku z różnych komputerów. Powoduje to zwiększenie szybkości pobierania plików.
Gdy użytkownik A rozłącza się, program-klient zapisuje listę węzłów z którą był aktywnie połączony i listę węzłów zapasowych. Jest ona wykorzystywana przy
następnym łączeniu.
W praktyce wyszukiwanie w sieci Gnutella często daje niepełne wyniki. Każdy z węzłów sieci to zwykly użytkownik Internetu, który zwykle w krótkim okresie
czasu jest online lub offline, z tego względu, sieć nigdy nie jest w pełni stabilna. Przepustowość poszczególnych użytkowników jest w znacznym stopniu
ograniczona, więc niektóre z żądań wyszukiwania mogą zostać przerwane zanim osiągną przeszukanie całej sieci (która zwykle wynosi średni 1 mln węzłów). W
wyniku tego zapytania nigdy nie osiągną więcej niż 50% sieci.
Prawdziwą zaletą Gnutelli jest jej decentralizacja co powoduje, że tak problematyczne staje się jej wyłączenie. W odróżnieniu od Napstera,
gdzie cała sieć zależała od centralnego serwera, Gnutelli nie da się wyłączyć poprzez wyłączenie któregoś z pojedynczych węzłów. Dopóki będzie
przynajmniej 2 użytkowników, Gnutella będzie istnieć.
Historia sieci:
Gnutella została stworzona w firmie Nullsoft, która należy do AOL (America On-Line), przez Justina Frankela oraz Toma Peppera.
Program został udostępniony 14 marca 2000 roku. W tym samym okresie, w sprawie Napstera było prowadzone śledztwo dotyczące faktu, że sieć
udostępnia nielegalne materiały. Gdy okazało się, że Gnutella potrafi robić to samo co Napster, AOL zmusiło Nullsoft do usunięcia linków do Gnutelli z
ich strony www. Ale było już za późno. Podczas tych kilkunastu godzin, gdy program był obecny na stronach Nullsoftu, zdązyła go pobrać ogromna liczba ludzi.
Ludzie, którzy zdązyli pobrać program, przed jego usunięciem, postanowili przeprogramować go. Nie było to trudne, gdyż sieć miała otwarty charakter.
W ciągu kilku dni, przeprogramowany protokół sieci, ponownie znalazł się w sieci. Od razu zaczęły się pojawiać rózne programy korzystające z tej sieci.
Z protokołu gnutelli wtedy korzystały takie programy jak Morpheus, LimeWire, GNUcleus i inne.
Kiedy Nullsoft udostępnił oryginalną wersje Gnutelli, była ona we wczesnej fazie beta. Programiści z firmy nigdy nie mieli okazji, żeby dopracować swój
protokół. Został on jednak usprawniony przez samych użytkowników. Jednak sieć pozbawiona głównego dowodzenia, cierpiała i dalej cierpi na poważne problemy
i posiada spore ograniczenia. Wersja beta 0.4 udostępniona w 2000 roku, działa po dzień dzisiejszy.
Gnutelle udostępniono w charakterze open source, żeby mogła dalej evoluować. Gdy programisci gnutelli zostali odsunięci od prac nad protokołem,
nigdy jednak nie udalo się tego osiągnąc. Powołano stowarzyszenie programistów, którzy mieli pracować dalej nad siecią. Problem jednak tkwił w małym
szczególe. Kod protokołu nie został nigdy udostępniony, wiec programisci mogli pracować tylko nad dostępnymi jego wersjami.
Utworzono specjalny serwis pod adresem Gnutella.wego.com, gdzie ludzie mogli zglaszać pomysły i poprawki nad prowadzonymi pracami. Mózgiem stowarzyszenia
programistów pracujących nad gnutellą był Gene Kan. Miał on dopilnować tego, żeby gnutella stała się stabilnym protokołem. Wyniki jego i jego kolegów pracy,
widzimy do dziś.
Klienty sieci:
LimeWire
Zultrax
BearShare
Xolox
Gnucleus
Swapper.NET
NeoNapster
Gtk-Gnutella
Phex
Cabos
Deepnet Explorer
MyNapster
Artykuly:
na razie nie ma..
© gnutella.p2p.info.pl
Opis zostal oparty na materialach znalezionych na wikipedia.pl oraz w Internecie. Opracowanie p2p.info.pl
|
|
|
